Zehirlenmiş gibi hissediyorum kendimi bu akşam.Üstüme işenmiş gibi
iliklerime kadar yorgunum.Tamamen yaştan kaynaklanmıyor ama payı
olabilir.Kitle,benim için çok zor olan İNSANLIK,o kitle sonunda kazanı-
yor galiba.Sorun her şeyin onlar için yinelenen bir gösteri olmasından
sanırım.Tazelik yok içlerinde.Mucizenin kırıntısı yok.Kendilerini öğütüp
duruyorlar,üstelik üstüme.Farklı bir şey yapan BİR insan görsem devam
etmek için güç bulacağım kendimde.Ama öyle bayat,öyle kasvetliler ki
Heyecan yok.Gözler,kulaklar,bacaklar,sesler var ama... hiç.İçten içe pıh-
tılaşıyor, kendilerini yaşadıklarına inandırıyorlar.

Charles Bukowski

Kaptan yemeğe çıktı ve tayfalar gemiyi ele geçirdi.
İlginç insanların sayısı neden bu kadar az? Milyonlarca insanın içinde neden sadece birkaç kişi? Bu kasvet verici ve cansız türle yaşamaktan başka çare yok mu?Tek bildikleri şiddet sanki.Uzmanlık alanları.Şiddet söz konusu olduğunda çiçek gibi açıyorlar.Olasılıklarımızı kokutan bok çiçekleri gibi.Sorun onlarla etkileşim içinde olmanın kaçınılmazlığından.Evime elektrik istiyorsam,bilgisayarım bozulmuşsa ,arabama yeni lastik lazımsa,diş çektirmem yada ameliyat olmam gerekiyorsa onlara muhtacım.Beni dehşete düşürseler de anlık ihtiyaçlarım için muhtacım götlere.Dehşete düşürmek de hafif kalır bu arada.

Charles Bukowski